شهر از یاد رفته

غزلک! هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

نه این که دیگر یادم رفته باشد بانو، نه ! حضور  ِ این همه ترانه میان ِ خلوت ِ پنج شنبه شب ِ آخر  ِ مرداد، قاب خالی مانده از عکس ِ تک نفره ات، حتا این کوچه ی ِ پشت ِ پنجره که رد  ِ گام هایت را هیچ گاه نفس نکشیده، با هرم  ِ شرجی ِ این شهر که شبیه ِ شهر  ِ شما نیست، خواب ِ ناتمام  ِ عصر  ِ پنج شنبه با صدای ِ گریه ی ِ شاهین و مرور  ِ هزار باره ی ِ ((دوباره از همان خیابان ها)) ی ِ نجدی، همه می دانند بعد از تو، دیگر هیچ چیز  ِ این زندگی شبیه ِ گذشته ها نیست ... حتا سیگارم کلفت تر شده بانو ... فقط دیگر دلم نمی آید نبودنت را به رویت بیاورم... تنها گاهی زیر  ِ لب زمزمه می کنم : ساده بودم، تو نبودی، باران بود... !

به جان ِ هر دوی مان، به همین ساده گی ...

 

ü      عنوان ِ مطلب برگرفته از ترانه ی ِ ((بهار من گذشته شاید...)) با صدای  ِ مخملی  ِ عماد رام است.

نوشته شده در جمعه ٢٩ امرداد ۱۳۸٩ساعت ۸:٠۳ ‎ب.ظ توسط بامداد نظرات ()




قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت