شهر از یاد رفته

غزلک! هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

1

 

تو که از ماندن می گویی باورم می شود هنوز می شود ماند، هنوز می شود دل خوش ِ همان رقص ِ ماهی بود میان ِ تنگ ِ بلور  ِ شب ِ عید، یا سیگار  ِ نم کشیده ای در شب ِ سرخ ِ زمستانی که برف ها مچاله اش کرده اند.

 

تو که از دوست داشتن می گویی باورم می شود هنوز گاهی می شود غزل های ِ حافظ را با صدای ِ تار  ِ خسته ی ِ سیروس شنید و هوایی ِ شاپری تا پله های ِ سنگی ِ قرار  ِ آخر رفت.

 

تنها بگو ما چند شب گریه ی ِ دیگر بدهکار دنیاییم؟ چند بار باید نام های ِ عزیزان مان را بلند بلند در شب ِ سفر  ِ آخر به گریه بخوانیم؟ چند بار  ِ دیگر مهلت مان می دهند یک صدا بزنیم زیر  ِ آواز و مست ِ مست به ماه نگاه کنیم که دیگر مستی هم دوای ِ درد ِ ما نیست؟

 

تو که از پرسه های ِ بی دریغ ِ جنوب می آیی، بگو حالا من کدام سمت ِ شمال را برای ِ دیدن ِ آن ماه رد بزنم که زیر  ِ روسری ِ آن یگانه ترین یار از آسمان ِ این شهر رفته است.

 

تو که نشانی ِ آن همه به دریا رفته را میان ِ مشت هایت پنهان کرده ای، بگو... بگو کجای ِ قصه ی ِ ساده ی ِ ما حرفی از هرگز نیامدن بود که دیگر هیچ گاه بازنگشت؟

 

***

 

تو که از ماندن می گویی ... برایم دلیل نه، که یک بهانه بیاور...

 

2

 

گریستم همه ی ِ راه را غزل به غزل

مرور شد همه ی ِ خاطراتم از اول

 

همیشه مقصد ِ من چارراه ِ دوم بود

و بعد، چند قدم تا به کوچه ی ِ اول

 

درست آمده ام راه را، همین کوچه ست

غریبه نیستم این جا به چشم ِ اهل ِ محل

 

چه خوب بود که می شد دوباره در بزنم

و یا بدانم در خانه هست، حداقل

 

و یا بدانم این بار خواستگارش کیست

نمی گذارد اگرچه به هیچ مرد، محل

 

و یا کسی که قرار است، عاشقش بشوم

و مال ِ من بشود رفته است از اول

 

همیشه دیر رسیدم، همیشه خوابم برد

همیشه جا ماندم، مثل ِ کودکی تنبل

 

محمد سعید میرزایی

 

 

 

نوشته شده در پنجشنبه ٢٩ بهمن ۱۳۸۸ساعت ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ توسط بامداد نظرات ()




قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت