شهر از یاد رفته

غزلک! هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

 ١

 

یاران ِ ناشناخته ام

چون اختران ِ سوخته

چندان به خاک ِ تیره فرو ریختند سرد

که گفتی

دیگر

زمین

همیشه

شبی بی ستاره ماند.

آن گاه

من

که بودم

جغد ِ سکوت ِ لانه ی ِ تاریک ِ درد ِ خویش،

چنگ ِ ز هم گسیخته زه را

یک سو نهادم

فانوس برگرفته به معبر درآمدم

گشتم میان ِ کوچه ی ِ مردم

این بانگ با لب ام شرر افشان:

(( - آهای !

از پشت ِ شیشه ها به خیابان نظر کنید !

خون را به سنگ فرش ببینید ! ...

این خون ِ صبح گاه است گویی به سنگ فرش

کاین گونه می تپد دل ِ خورشید

در قطره های ِ آن ...))

 

          احمد شاملو ((الف – بامداد))

 

2

 

قفس ِ خالی، قناری ِ مرده، و یک سرزمین پر از قناری، که صدای ِ آوازشان، سیلاب ِ رودخانه ها را می مانست.

مادر گفت: جای ِ پسرم خالی. فصل ِ آواز  ِ قناری هاست.

خاله جان گفت: یعنی برنمی گردد؟

پدر جواب داد: برگشته است. صدای ِ آوازش را نمی شنوی؟

 

              نادر ابراهیمی- غزلداستان های ِ سال ِ بد

 

3

 

راستین ِ چند و چون ها بشنو از نقال ِ امروزین

قصه را بگذار،

قهرمان ِ قصه ها با قصه ها مرده ست.

دیگر اکنون دوری و دیری ست

کآتش ِ افسانه افسرده ست

بچه ها جان ! بچه های ِ خوب !

پهلوان ِ زنده را عشق است.

بشنوید از ما، گذشته مرد،

حال را، آینده را عشق است.

بشنوید این پهلوان ِ زنده را عشق است

ای شمایان دوستدار  ِ مرده گانی ها،

دیگر اکنون زنده گی ما، زنده مایانیم

ما، که می بینید و می دانید

ما، که می گویند و می خوانید

و ای شمایان دوستدار  ِ پهلوانی ها،

سام ِ نیرم، زال ِ زر ماییم،

رستم ِ دستان و سهراب دلاور نیز،

ما فرامرزیم، ما برزو

شهریار  ِ نام گستر نیز ...

 

       مهدی اخوان ثالث

 

 

نوشته شده در جمعه ۱۱ دی ۱۳۸۸ساعت ۱:۱٢ ‎ق.ظ توسط بامداد نظرات ()




قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت