شهر از یاد رفته

غزلک! هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

صحبت از پژمردن ِ یک برگ نیست

وای ! جنگل را بیابان می کنند.

دست ِ خون آلود را در پیش ِ چشم ِ خلق پنهان می کنند!

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آن چه این نامردمان با جان ِ انسان می کنند !

                                               فریدون مشیری

 

قرآن بر سر  ِ نیزه کرده اید، روز  ِ عاشورا روسپیان را بزک کرده به خیابان می فرستید، عکس ِ امام را پاره می کنید و بعد خود گریبان می درید. افسار پاره کرده اید شب زده گان ! بتازید که تاختن تان شما را هر روز به هلاک نزدیک تر می کند ...

ندا را کشتید و ایران ندا شد، ترانه را کشتید و حنجره های ِ مان لبریز  ِ ترانه شد. فردا لشگر  ِ بلاهت تان را به خیابان ها بریزید، بر سر  ِ همان روسپیان چادر کنید تا فریاد ِ وا اسفا سر دهند، قمه کشان تان را که به حریم  ِ امام هم رحم نکردند و شیشه های ِ حسینیه اش را شکستند به خیابان بیاورید، بچرخید تا بچرخیم، بگردید تا بگردیم...

نوشته شده در سه‌شنبه ۸ دی ۱۳۸۸ساعت ٩:٥٧ ‎ب.ظ توسط بامداد نظرات ()




قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت