شهر از یاد رفته

غزلک! هر جا برم ترانه یعنی اسم تو

خم و پیچ ِ جاده هایی که سمت ِ سفر را نشانت می داد، بیا کمی رویا ببافیم! ...

کلبه ای میان ِ گمشده گی های ِ جنگل ِ شمال، هیمه های ِ هیزم، تو و روسری ِ گره خورده بر بالاترین شاخه ی ِ درخت، روشن شدن گاه و بی گاه ِ آسمان از غرش ِ ابرها، صدای ِ ناله ی ِ یک نی که نمی دانیم از کدام سمت مان می آید، زمزمه ی ِ نامفهوم  ِ بیتی از خواجه زیر  ِ لب های ِ من، بخار  ِ پنجره از هُرم  ِ نفس های تو، موهای ِ من که قطره های ِ باران را سُر می دهد تا گونه هایم، هم آغوشی ِ بوی ِ خاک و مه ... چه لذت ِ غریبی ست دیدنت پشت ِ پرده ای از مه و بخار  ِ پنجره، بوی ِ تنت آمیخته با بوی ِ باران و خاک و چوب های ِ خیس خورده، لرزش ِ صدایت پیچیده در غرش ِ ابرهای ِ این حوالی و شر شر  ِ باران و ناله ی ِ نی و غزلی از حافظ.

حالا خوب می دانیم خبرهای ِ تمام  ِ روزنامه ها دروغ است، خواب ِ هر شب ِ ما به سحر نرسیده تعبیر می شود، جهان فاصله ی ِ تن من است و تو، که هروقت دلمان خواست میان ِ بوسه های ِ مان پنهانش می کنیم.

به جای ِ این همه زنجیر که بر تنمان بسته اند، بیا کمی رویا ببافیم! به هیچ جای ِ جهان بر نمی خورد...  

 

* عنوان مطلب برگرفته از ترانه ی ((درد ِ عشق و انتظار)) با صدای ِ پروین (مرحوم ایرج بسطامی این ترانه را بازخوانی کرده بود)

 

نوشته شده در یکشنبه ٩ آبان ۱۳۸٩ساعت ۱:٢٢ ‎ب.ظ توسط بامداد نظرات ()




قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت